[ سوره هود ( 11 ) : آيات 9 تا 11 ] وَ لَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْناها مِنْهُ إِنَّهُ لَيَؤُسٌ كَفُورٌ ( 9 ) وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ ( 10 ) إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ ( 11 ) ترجمه : و اگر ما انسان را برحمتى از جانب خويش برخوردار سازيم و سپس آن را از ( روى مصلحت از ) وى بگيريم او نوميد و كفران پيشه گردد ( 9 ) و اگر او را پس از محنتى كه به دو رسيده نعمتى بدهيم گويد : بديها از من دور شده و شادمان گردد و به خود فخر كند ( 10 ) جز آن كسانى كه صبر نموده و كارهاى شايسته كرده‌اند كه براى آنها آمرزش و پاداش بزرگى است ( 11 ) . شرح لغات : ذوق : چشيدن مزهء چيزى با دهان ، و اينكه خداى سبحان حلال كردن لذتها را به انسان بنام چشيدن ناميده از باب سرعت زوال آنها است چنانچه مزهء چيزهاى چشيدنى بسرعت زوال پذيرد . كندن چيزى است از جاى خود . قطع اميد از چيز . و مقابل آن : رجاء و اميد است .